วันเสาร์(เมื่อวานนี้) ได้พาแฝดสามไปฉีดวัคซีนมาที่รพ.นวมินทร์ 1 ซึ่งอยากบอกว่าเป็นโรงพยาบาลเดียวกันกับเมื่อปี พ.ศ. 2538 ที่ตัวผมเองต้องเข้ารับการผ่าตัดเนื่องจากพังผืดรัดลำไส้ ณ ตอนนั้นค่ารักษารวมค่าห้องและอื่น ๆ แล้วตกอยู่ประมาณ 2-3 หมื่นครับ
อยากจะแชร์ให้ทุกคนทราบว่า ณ โรงพยาบาลแห่งนี้ ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี ถึงแม้ดูภายนอกอาคารดูเก่าไปซะหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็นตัววัดว่าการบริการจะแย่ตาม ผมและครอบครัวรู้สึกว่าให้บริการดีมาก ๆ ตั้งแต่เจ้าหน้าที่เวชระเบียน ไปจนถึงพยาบาลที่ฉีดวัคซีนให้ ต่างให้บริการด้วยอารมณ์ยิ้มแย้มแจ่มใส และเป็นกันเองครับ
ห่างหายจากการเขียนบล็อคไปนานพอดู เพราะผมกับแฟนและลูกสาวคนโตต่างก็ต้องปรับตัว ปรับเวลา ทุกอย่างดูเหมือนกับว่า เราเป็นพ่อแม่มือใหม่อะไรประมาณนั้น
เช่นปกติเคยล้างขวดนมไม่กี่ขวด แต่เดี๋ยวนี้ล้างทีนึง(ถ้าเผลอ ๆ ลืมล้าง) ก็ปาไปสามสิบกว่าขวด แค่คิดก็สนุกแล้ว แต่อยากบอกว่าเหนื่อยแค่เพียงเดือนครึ่งเท่านั้นหลังจากเด็ก ๆ กลับเข้ามาอยู่ที่บ้าน หลังจากนั้นก็แค่เพียง จัดสรรเวลาให้เหมาะสมเท่านั้นเอง
เดี๋ยวนี้เวลาเดินทางไปไหนที ก็ต้องมีการเตรียมตัวพอสมควร ที่สำคัญที่สุดคือเสบียงสำหรับเด็ก ๆ และpampers (ไม่ได้ใช้ยี่ห้อนี้นะครับ) ที่สำคัญที่สุดเวลาไปเดินตามงานต่าง ๆ นี่ ความเป็นส่วนตัวหายไปสิ้นเชิง เพราะทุกคนจะกรูกันเข้ามาดูมาชื่นชมอะไรประมาณนั้น แต่ก็มีครับ บางคน ที่เห็นผมกับครอบครัวแล้วส่ายหัว แค่นั้นไม่พอ บางคนถึงขั้นอวยพรและไม่น่าฟัง เช่น โอ๊ย ลูกเยอะขนาดนี้จนไปอีกหลายปี ลำบากน่าดูนะ เป็นคำพูดที่ผมกับแฟนไม่อยากสนใจ เพราะเป็นเพียงแค่ลมปากที่สักแต่ว่าพ่น ๆ ๆ ออกมา และไม่ได้สร้างกำลังใจใด ๆ เลย
แต่ก็ตรงกันข้ามกับผู้ใหญ่อีกหลาย ๆ ครอบครัวที่น่ารักและอวยพรเด็ก ๆ ว่า ขอให้พระคุ้มครอง ขอให้เป็นเด็กดีของพ่อแม่ ขอให้เลี้ยงง่าย ผมว่าคำพูดแบบนี้สิ ที่สร้างกำลังใจที่ดีที่สุดสำหรับผมและครอบครัว ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่คำพูดแต่อยากบอกว่าเป็นคำพูดที่ เงินไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบได้ว่า ทุกคำพูดเต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังใจและความรู้สึกดีๆ มาก ๆ ครับ
แล้วจะนำรูปน้อง ๆ ขึ้นมาupdateให้ชมกันนะครับ
